Miałam się zajmować pożyteczną pracą...
May. 5th, 2009 05:37 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
semele...więc oczywiście prędzej czy później musiałam utknąć na czytaniu jakiejś dyskusji w necie. Tym razem trafiłam tutaj i tak sobie dumam. Bo dlaczego w zasadzie piszę?
Zaczęłam pisać fanfiki, bo strasznie chciałam zobaczyć, jak to jest. Z perspektywy czasu myślę sobie, że potrzebowałam też trochę nowego środowiska, alternatywnego świata (byłam w II klasie liceum, które dało mi bardzo dużo dobrego jeśli chodzi o rozwój intelektualny i bardzo dużo złego, jeśli chodzi o relacje z ludźmi; zabawa w Harry'ego Pottera była idealnym przeciwieństwem tej szkoły. Byłam przeszczęśliwa, że w głębi duszy gram im wszystkim na nosie, zajmując się "infantylną zabawą", którą "nie wypadało" się zajmować). Przede wszystkim jednak chciałam spróbować - tak samo, jak dzisiaj chciałam spróbować smaku mięsa wg przepisu, który znalazłam kilka dni temu. A potem był czat Mirriel, w zasadzie zaraz po wklejeniu debiutu. Zaznajomiłam się z ludźmi, poczułam się pewnie, wiedziałam, że nikt nie będzie ze mnie pokpiwał. Tekst się spodobał, więc mnie wciągnęło - zawsze miałam lekkie pióro, byłam oczytana, dobra technicznie (nigdy nie miałam etapu pisania do szuflady, za co dzięki Bogu - w gimnazjum miałam charyzmatyczną polonistkę, która w ramach gazetki szkolnej wyciągnęła ze mnie masę tekstów i odwaliła całą tę mrówczą robotę pt. "szlifowanie mojej techniki"). A potem to już poszło i pisałam z bardzo, bardzo różnych pobudek. Pojedynki dlatego, że były wyzwaniem. Dostaje temat, który narzuca jakąś interpretację rzeczywistości i strasznie mnie kręci próba wyciągnięcia z tego tematu czegoś oryginalnego, nowego, idącego głębiej niż moje pierwsze skojarzenie. Niektóre opowiadania pisałam dla czyjejś przyjemności - jako prezenty okolicznościowe albo po prostu dlatego, że chciałam komuś zrobić frajdę. Czasem pisałam też z wewnętrznej potrzeby, chcąc przekazać myśl, która nie dawała mi spokoju albo mając w głowie efekt techniczny, który mi się podobał (mam hopla na punkcie parafraz, powtórzeń, rytmów i paralel - napisałam kiedyś opowiadanie bodajże na siedem akapitów, w którym czwarty miał być kluczem napięcia, a pierwszy-siódmy, drugi-szósty i trzeci-piąty miały sobie nawzajem odpowiadać treściowo - i pies trącał, że nikt oprócz mnie tego nie zauważył, ja swoją zabawkę miałam). Pisanie to w zasadzie jedyna dziedzina życia, w której pociąga mnie w jakiś sposób sportowa rywalizacja.
Osobną sprawą są komentarze. Mój Wewnętrzny Megaloman je uwielbia, ale z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że ZAWSZE będzie mi ich mało. I powiem Wam, że sekretnie mi się marzy, że ktoś kiedyś otworzy spis treści na Mirriel i będzie po kolei czytał wszystkie moje opowiadania, po czym komentował te, które mu się najbardziej spodobają. Może nawet kiedyś mi się uda, bo nie wierzę, że jestem na tym świecie jedynym zboczeńcem, który czyta autorami wszystko, co tylko się do tego nadaje.
Pewnie mogłabym to wszystko napisać na Mirriel, ale pewnie wyszłoby mi dużo mniej szczerze. Poza tym jest spora grupa, z którą chciałabym na ten temat pogadać, a która na Mirriel pewnie nie zajrzy. Więc zapraszam do dyskusji tutaj :)
Zaczęłam pisać fanfiki, bo strasznie chciałam zobaczyć, jak to jest. Z perspektywy czasu myślę sobie, że potrzebowałam też trochę nowego środowiska, alternatywnego świata (byłam w II klasie liceum, które dało mi bardzo dużo dobrego jeśli chodzi o rozwój intelektualny i bardzo dużo złego, jeśli chodzi o relacje z ludźmi; zabawa w Harry'ego Pottera była idealnym przeciwieństwem tej szkoły. Byłam przeszczęśliwa, że w głębi duszy gram im wszystkim na nosie, zajmując się "infantylną zabawą", którą "nie wypadało" się zajmować). Przede wszystkim jednak chciałam spróbować - tak samo, jak dzisiaj chciałam spróbować smaku mięsa wg przepisu, który znalazłam kilka dni temu. A potem był czat Mirriel, w zasadzie zaraz po wklejeniu debiutu. Zaznajomiłam się z ludźmi, poczułam się pewnie, wiedziałam, że nikt nie będzie ze mnie pokpiwał. Tekst się spodobał, więc mnie wciągnęło - zawsze miałam lekkie pióro, byłam oczytana, dobra technicznie (nigdy nie miałam etapu pisania do szuflady, za co dzięki Bogu - w gimnazjum miałam charyzmatyczną polonistkę, która w ramach gazetki szkolnej wyciągnęła ze mnie masę tekstów i odwaliła całą tę mrówczą robotę pt. "szlifowanie mojej techniki"). A potem to już poszło i pisałam z bardzo, bardzo różnych pobudek. Pojedynki dlatego, że były wyzwaniem. Dostaje temat, który narzuca jakąś interpretację rzeczywistości i strasznie mnie kręci próba wyciągnięcia z tego tematu czegoś oryginalnego, nowego, idącego głębiej niż moje pierwsze skojarzenie. Niektóre opowiadania pisałam dla czyjejś przyjemności - jako prezenty okolicznościowe albo po prostu dlatego, że chciałam komuś zrobić frajdę. Czasem pisałam też z wewnętrznej potrzeby, chcąc przekazać myśl, która nie dawała mi spokoju albo mając w głowie efekt techniczny, który mi się podobał (mam hopla na punkcie parafraz, powtórzeń, rytmów i paralel - napisałam kiedyś opowiadanie bodajże na siedem akapitów, w którym czwarty miał być kluczem napięcia, a pierwszy-siódmy, drugi-szósty i trzeci-piąty miały sobie nawzajem odpowiadać treściowo - i pies trącał, że nikt oprócz mnie tego nie zauważył, ja swoją zabawkę miałam). Pisanie to w zasadzie jedyna dziedzina życia, w której pociąga mnie w jakiś sposób sportowa rywalizacja.
Osobną sprawą są komentarze. Mój Wewnętrzny Megaloman je uwielbia, ale z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że ZAWSZE będzie mi ich mało. I powiem Wam, że sekretnie mi się marzy, że ktoś kiedyś otworzy spis treści na Mirriel i będzie po kolei czytał wszystkie moje opowiadania, po czym komentował te, które mu się najbardziej spodobają. Może nawet kiedyś mi się uda, bo nie wierzę, że jestem na tym świecie jedynym zboczeńcem, który czyta autorami wszystko, co tylko się do tego nadaje.
Pewnie mogłabym to wszystko napisać na Mirriel, ale pewnie wyszłoby mi dużo mniej szczerze. Poza tym jest spora grupa, z którą chciałabym na ten temat pogadać, a która na Mirriel pewnie nie zajrzy. Więc zapraszam do dyskusji tutaj :)
